شاید تا کنون بارها با اصطلاحاتی مثل :  "زبان خارجی" و "زبان دوم " برخورد کرده ایم و احتمالاً این دو را هم یکی دانسته ایم، اما بد نیست بدانیم این دو اصطلاح با هم تفاوت های اساسی دارند، هم در تعریف و هم در نحوه ی یادگیری.

"زبان خارجی"، به زبانی اطلاق می­شود که در خارج از جامعه­ای که با آن تکلم می­شود، آموخته شود اما  "زبان دوم"، به زبانی اطلاق می­شود که در همان جامعه­ای که آن زبان در آن رایج است، آموخته می­شود. بنابراین اگر ما انگلیسی را در ایران بیاموزیم اطلاق عنوان زبان خارجی به آن صحیح تر است و مهاجران به ایالات متحده، انگلیسی را به عنوان زبان دوم می­آموزند. طبیعتاً بین یادگیری زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم و یادگیری آن به عنوان زبان خارجی تفاوت های اساسی وجود دارد که در زیر مواردی از آن ذکر می شود:

1ـ در یادگیری زبان دوم، فرد می­تواند اطلاعات ورودی را از درون و یا حتی خارج از کلاس دریافت کند.

2ـ فرد قادر است آنچه را که آموخته، بلافاصله مورد استفاده قرار دهد، درست همانگونه ­که کودک اولین زبان را می­آموزد، که در این صورت انجام بسیاری از تمرینات طبیعی امکان­پذیر است.

3ـ همچنین آنچه آموخته شده است، مانند کودک، ممکن است برای گذران در جامعه ضروری باشد. زبان دوم حتی ممکن است برای به دست آوردن شغل و حفظ آن نیز ضروری باشد.

4ـ تقریباً به همین خاطر، بزرگسالان معمولاً بیشتر مایل به یادگیری زبان دوم هستند تا زبان خارجی.

تلخیص و اقتباس از:

Grover Hudson(2000): Essential Introductory Linguistics, Blackwell Publishers