بنات النعش در ادب فارسی بیشتر در تشبیه و توصیف پراکندگی و گسستگی به کار رفته است همچنانکه پروین در تشبیه تجمع و به هم پیوستگی از جمله فرخی سیستانی (متوفی 429 ص 294) در مدح امیر یوسف (متوفی 423) برادر محمود غزنوی گفته است : او سپاهی را که مانند پروین انبوه و به هم پیوسته است با تیر خود مانند بنات النعش پراکنده می کند و باز در قصیده ای دیگر در مدح همو گفته است : از بس که عطا می کند خزینه هایی را که مانند پروین پر است همچون هفت اورنگ (= بنات النعش ) می پراکند. امیر معزی (متوفی ح 518 ـ521) در مدح ملکشاه سلجوقی گفته است : قومی که در مخالفت تو مانند ثریا (= پروین ) با هم پیوسته بودند اکنون همچون بنات نعش از هم گسسته اند (ص 4: همچون بنات نعشند از هم گسسته اکنون / قومی که بر خلافت بودند چون ثریا) که ظاهرا اشاره است به بیت مشهور ابونواس (متوفی ح 198ـ200) که از امثال عرب محسوب می شود.